Benjamin Christensen'ın yönettiği 1922 tarihli Häxan, sinema tarihinin en sıra dışı ve öncü eserlerinden biridir. Film, büyücülük ve cadılık inançlarının pagan köklerinden Orta Çağ'daki cadı avlarına ve nihayetinde modern psikiyatri ile karşılaştırılmasına kadar uzanan evrimini ele alır. Häxan, geleneksel bir belgeselden ziyade, dönemin çizimleri, canlandırmaları ve dramatize sahneleriyle bezeli, kurgusal öğeler barındıran hibrit bir yapımdır. Bu yaklaşımıyla, bugün 'docufiction' olarak adlandırılabilecek bir türün erken bir örneğini sunar.

Christensen aynı zamanda filmin anlatıcısı olarak karşımıza çıkar ve şeytani bir figürü canlandırarak unutulmaz bir oyunculuk sergiler. Sessiz sinema döneminin etkileyici set tasarımları, makyaj efektleri ve dini ikonografiyi korku öğesi olarak kullanışı, filmi görsel bir şölene dönüştürür. Özellikle cadı ayinlerini ve işkence sahnelerini betimleyen sekanslar, dönemi için şaşırtıcı derecede cesur ve rahatsız edicidir.

Häxan, sadece bir korku veya fantastik filmi değil, aynı zamanda batıl inançlar, dini bağnazlık ve toplumsal histeri üzerine derinlemesine düşündüren sosyolojik bir incelemedir. Film, Orta Çağ'da 'cadı' olarak yargılanan kadınların çoğunun aslında ruhsal veya psikolojik rahatsızlıkları olduğunu öne sürerek, tarihe psikiyatrik bir perspektiften bakar. Bu yönüyle, hem bir kültür tarihi belgesi hem de insan korkularının kökenlerine inen büyüleyici bir çalışmadır. Sinema ve korku tutkunlarının mutlaka izlemesi gereken bu başyapıt, yüz yılı aşkın süre sonra bile özgünlüğünü ve etkisini korumaktadır.