2015 yapımı 'Me and Earl and the Dying Girl', Alfonso Gomez-Rejon'un yönettiği, hem komedi hem dram unsurlarını başarıyla harmanlayan samimi bir büyüme hikayesi. Film, lise hayatını olabildiğince görünmez geçirmeye çalışan Greg'in (Thomas Mann) dünyasını merkezine alıyor. Greg, tek gerçek yoldaşı Earl (RJ Cyler) ile birlikte, klasik filmlerin kişisel ve tuhaf parodilerini çekmekten keyif alan bir gençtir. Ancak hayatı, annesinin ısrarıyla, yakın zamanda lösemi teşhisi konan sınıf arkadaşı Rachel'ı (Olivia Cooke) ziyaret etmek zorunda kalınca beklenmedik bir dönüşüm geçirir.

Başlangıçta bir zorunluluk gibi görülen bu temas, zamanla otantik ve derin bir dostluğa evrilir. Greg ve Earl, Rachel'ı neşelendirmek için onun için bir film yapmaya karar verirler. Bu süreç, özellikle Greg için, sanat, sorumluluk, ölüm ve hayatın anlamı üzerine içsel bir yolculuğa dönüşür. Oyunculuk performansları filmin bel kemiğini oluşturuyor. Thomas Mann, içe kapanık ve savunmacı Greg'i inandırıcı bir kırılganlıkla canlandırırken, Olivia Cooke, Rachel rolünde hem güçlü hem de savunmasız yönleriyle iz bırakıyor. RJ Cyler ise Earl karakterine samimi bir doğallık katıyor.

Film, sıradan bir 'hasta genç kız' hikayesi anlatmaktan özenle kaçınıyor. Bunun yerine, mizah ve hüzün dengesini ustalıkla kurarak, insani bağların karmaşıklığını ve sanatın iyileştirici gücünü incelikle işliyor. Yönetmen Alfonso Gomez-Rejon, dinamik kamera açıları, yaratıcı animasyon sekansları ve akıllıca kullanılmış sinema referanslarıyla hikayeye görsel bir zenginlik katıyor. 'Me and Earl and the Dying Girl', dostluğun beklenmedik şekillerde ortaya çıkabileceğini, hayatın acı gerçekleriyle yüzleşmenin olgunlaştırıcı gücünü ve küçük bir iyiliğin bile nasıl büyük bir anlam taşıyabileceğini hatırlatan, iç ısıtan ve düşündüren bir film. Mizahi dokusu sayesinde ağırlaşmadan, duygusal derinliği sayesinde de sığlığa düşmeden izleyiciyi sarıp sarmalıyor.