Jafar Panahi'nin yönettiği 1997 yapımı Ayneh (The Mirror), İran sinemasının sınırlarını zorlayan deneysel ve meta-bir yapımdır. Film, okul çıkışı annesi tarafından alınmayı bekleyen küçük bir kızın, Mina, Tahran'ın kalabalık sokaklarında kayboluşunu takip ederek başlar. Ancak filmin ortasında gerçekleşen beklenmedik bir kırılma, anlatının tüm yapısını değiştirir ve seyirciyi sinemanın gerçeklik, oyunculuk ve kurmaca arasındaki ilişkisi üzerine derin bir düşünceye davet eder.

Performanslar, özellikle Mina'nın rolündeki çocuk oyuncunun doğallığı dikkat çekicidir. Panahi, profesyonel olmayan oyuncularla çalışarak otantik ve samimi bir atmosfer yaratmayı başarmıştır. Yönetmenin kullandığı minimalist ve belgeselvari çekim stili, şehrin karmaşasını ve küçük bir çocuğun gözünden dünyanın nasıl göründüğünü etkileyici bir şekilde yansıtır.

Ayneh, sadece bir kayboluş hikayesi anlatmakla kalmaz, aynı zamanda izleyiciyi bir film yapım sürecinin içine çekerek 'gerçek' ile 'kurmaca' arasındaki çizgiyi sorgulatır. Bu özelliğiyle, sinema sanatına ilgi duyanlar için vazgeçilmez bir deneyim sunar. 1990'lar İran sinemasının en yenilikçi örneklerinden biri olan bu film, evrensel temaları ve cesur anlatımıyla evrensel bir izleyici kitlesine hitap eder. Meta-anlatı yapısı ve sürprizli kurgusuyla, geleneksel hikaye anlatımının ötesine geçmek isteyen her film severin mutlaka izlemesi gereken bir başyapıttır.